


در یونان باستان از داروهایی مانند عصاره خشخاش برای کاهش درد استفاده می شد اما منشا بیهوشی امروزی از قرن18 آغاز گردید.
از اولین گاز های بیهوشی که مورد استفاده قرار گرفتند اکسید نیترو (Nitric Oxide)بود که ساخت آن را به ژوزف پریستلی (Priestly) نسبت می دهندکه هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرد.
مطالعه در مورد اکسید نیترو توسط نابغه جوانی بنام هامفری داوی که یکی از بزرگترین دانشمندان قرن 19 بود شروع شد و متوجه خواص بی دردی آن شد.
دی اتیل اتر
توماس گرین مورتن در16 اکتبر 1846 برای القاء بیهوشی برای خارج سازی توده گردنی اولین بار از دی اتیل اتر استفاده کرد.
اتر یک هوشبر استنشاقی بی خطر بود اما چند مشکل داشت:
· قابلیت شعله ور شدن
· القاء طولانی بیهوشی
· بیداری با تاخیر
· استفراغ و تهوع زیاد داشت
کلرو فروم
جیمز سیمپسون (James Simpson)اسکاتلندی که یک متخصص زنان بود در سال1847 کلرو فروم را به عنوان جایگزین مناسب اتر معرفی کرد.
جان اسنو اولین متخصص بیهوشی ای بود که استفاده از کلرو فرم را معمول نمود ودر زایمان ملکه ویکتوریا از این گاز استفاده کرد.
کوکائین
کوکائین ازیک گیاه طبیعی بنام اریتروکسیلون کوکا در سال 1856 مشتق شد و توانایی قابل اعتماد آن برای بی حسی سطح قرنیه چشم توسط کارل کولر درسال1848 ثابت شد.
پروکائین
یک هوشبر مو ضعی با سمیت کمتر در سال 1905 توسط اینهورن معرفی گردید.
بی حسی اسپاینال
اولین بی حسی اسپاینال با تزریق داخل مایع CSF(مغزی نخاعی)در سال 1898 توسط آگوست بیر انجام گرفت.
انتوباسیون تراشه
وسایل راه هوایی که می توانست وارد تراشه شود قبل از قرن 19و برای احیاء فرد غرق شده مورد استفاده قرار می گرفت.این عمل را حدود 100 سال قبل متخصصان گوش وخلق وبینی با مهارت انجام می دادند.
این پزشکان مانند چلوالیر جکسون بیشتر برای خارج نمودن جسم خارجی از راه هوایی مهارت داشتند.
برای این منظور از لارنگوسکوپ جکسون استفاده می شد که این وسیله توسط متخصصین بیهوشی برای انجام انتوباسیون تراشه تغییر حالت داده شد.
داروهای شل کننده عصبی عضلانی
آغاز کشف این داروها از سموم نوک پیکان ها و اسلحه های بادی در تمدنهای اولیه آغاز گردید.
ماده فعال سم پیکان بطور اتفاقی از پوست تنه گیاه Certain Lianasکه در جنگل های اولیه جنوب آمریکا یافت می شونداستخراج شد.
کلود برنارد تجمع و اثر این دارو را بر روی محل اتصال عصب-عضله در1857شرح داد.
پیشرفت در هوشبرهای استنشاقی ووریدی
یک پیشرفت بزرگ در میانه قرن 20 معرفی هوشبرهای استنشاقی بی خطر وغیرقابل اشتعال بود.این داروها به تدریج جایگزین کلروفروم (هپاتوتوکسیک)و اتروسیکلوپروپان(قابل اشتعال و قابل انفجار) شدند.
مایعات تبخیر شونده قوی غیر قابل اشتعال مانند هالوتان- انفلوران و ایزوفلوران در عمل بسیار موفقیت آمیز بودند اما بیهوش کننده های جدیدتر مانند دسفلوران و سووفلوران دارای خواص فارماکودینامیک بسیار مطلوب تر است.


